'n Fees van Aroma

(Skakel na die' blog inskrywing.)

Jong, mens kan nie glo daar is alweer 'n jaar verby nie. Dit voel soos nou die dag dat ons by laasjaar se aroma fees in die stad was. Sedert ek hier is, het ek in 'n hopelose koffieverslaafde ontaard. Hierdie jaar is ons weer soontoe om die kleure en geure van die land se beste koffiesmouse en sjokolateurs te gaan beproef. Ons het Sondag die trein saam met ons vriendin stad toe geneem en bietjie daar by die "Rocks" gaan kersopsteek. Sy het toe sommer van die fotos geneem. Dieselfde straat kunstenaars was weer daar, hierdie keer bietjie beter toegerus.


Ek het heerlike Baklava geproe, dan ook aarbye met sjokoladesous. Daar was "Belly Dancing" soos op Australia's got talent en heelwat Turkse en uitlandse kosstalletjies soos hier onder.

Ook kameelritte

Die strate het gegons van die geroesemoes van mense en die geur van varsgemaalde koffiebone het deur die neusgange na binne gevloei.

Ek het ook vir my 'n panfluit CD van 'n groep van Bolivie in Suid Amerika gekry. Hulle naam is FJF Cubas en werk nou as kustenaars hier in Australie. Ek het hulle eenmall lank gelede daar by Centurion Sentrum gesien. Ek het die een ou gevra of hulle al daar was en hy het dit bevestig. Besoek gerus hulle webtuiste en luister na uittreksels van hul liedjies deur op die prentjies van die CDs te kliek.

Hier is so 'n video uittreksel om 'n proeseltjie van die atmosfeer te kry.

So 'n tikkie broodnodige Afrikaanse kultuur in Sydney

So 'n tikkie broodnodige Afrikaanse kultuur in Sydney (blog skakel)

Afrikaanse kultuur is nie in oorvloed in Australië nie.  Toe ons die besluit geneem het om hierheen te kom het ons dit so soort van geweet. Maar daar was verskeie redes waarom ons tog die besluit geneem het om te kom.  Ons lewe is nou hier, maar mens mis dit wat so in oorvloed in Suid Afrika is - daardie Afrikaanse kultuur en die gemeenskaplike deelwees van 'n groep mense wat dit sommer net vir die lekker doen.  Hier is dit maar in "short-supply".  Daar is 'n paar pynlike realiteite wat mens verder besef...dat jou kinders Afrikaans nooit so goed gaan ken en ten volle waardeer soos jy self wat die voorreg gehad het om dit as eerste taal op skool te kon leer nie. Ons doelwit met ons eie kinders is steeds om hulle (so ver as ons kan) ten volle tweetalig groot te maak.  Vir hulle sal Afrikaans altyd die taal bly wat hulle met hulle eie ouers van kleins af gepraat het.  Hulle leer egter Engels as die wêreldstaal wat vir hulle baie deure sal oopmaak in die toekoms.

'n Mens se taal is iets wat deel van jou is. Dit is soos 'n garedraad wat deur die tappisserie van jou lewe ingeweef is en die storie en ervarings van jou lewe met woorde vertel wat eie is aan wie jy in jou diepste wese is.  Dit is soos 'n vingerafdruk, dit definieer van waar jy kom, wie jou voorouers was, dit is die taal van jou verbeelding. Die duisende momente wat ek myself al in my eie taal uitgedruk het lê soos 'n laslappie kombers agter my, soos wat jy terugkyk vanaf die bergtoppe waar ek my al bevind het in my lewe.  Maar dis ook die taal waarin ek myself uitdruk as ek hartseer is of "down" voel.  Dis die taal waarin ek bid...mens, maar voel dit vir jou nou vreemd om dit in Engels te probeer doen, dit voel opsluit asof 'n mens 'n "speech" moet lewer.

Hier is ons maar net een val vele ander kulture.  Ek wonder soms of daar 'n kritieke massa van 'n taalgroep moet wees voordat daar noodwendig mense met goenoeg skeppende vaardighede is om in hul eie taal musiek in hul nuwe land te begin maak.  Daar is tog seker Griekse sangers in Sydney?  Iemand wat in Frans of Italiaans so 'n paar woorde kan gooi wat getoonset is?  'n Paar Indiese of Turkse sangers en dansers?  So hoekom nie ook 'n paar jong Afrikaanse musiekante, sangers of digters in Aussie land nie.  Al ons voorouers was tog Europees.  Ek is 'n potpourri van Skots en Portugees en Hollands, maar ek praat Afrikaans.  Ons voorsate het mos verseker hulle talente saamgebring na Suid Afrika toe.  Net so seker het hulle daardie selfde talente die binneland ingedra.  Hoe lank het dit geneem, en hoeveel "immigrante"/voortrekkers het dit geneem voordat daar byeenkomste gehou is in die binneland waar die Afrikaanse kultuur en musiek ge-vier (ge-celebrate) is?  Indien daar geen eerste-generasie musiekante ge-trek het nie...wat het hul kinders (die 2e generasie voortrekkers) aangespoor om in Afrikaans te begin sing?  Nou wonder ek maar net - gaan ons Afrikaanse musiek hier in Australië voortleef?  Hoekom nie?  Wat is dan nou anders?  Gaan daar Afrikaanse Aussie kinders wees wat oor 10 jaar 'n paar Afrikaanse CDs hier uitgee?  Dit is seker maar 'n vergesogte droom. Of nie.

Van wat ek nou al gesien het, het die Aussies nou nie juis 'n kultuur waarop jy jou vinger kan druk nie.  Hulle is eerder 'n mengelmoes van baie kulture wat almal te bang is om die hok te skud en met hart en siel of met woord en daad hulle eie kultuur uit te bou en te bevorder.  Maar tog is hier onbevange vryheid.  Die Aussies verwelkom nuwe kulture (mits dit hulle nie te veel an terroriste laat dink nie).  Want hierdie vryheid is een van die redes waarom so baie mense oor die jare hierheen gestroom het met sakke vol hoop en drome onder hulle arms.  Om hulle eie kultuur in vryheid te beoefen.

Ek beskou dit as 'n helse voorreg om my eie taal hier te kan praat.  Ek praat dit hard en ek praat dit suiwer ook in die winkelsentrums, dis vir my 'n mooi taal. Maar net so mooi is Engels - my ander (nie tweede, nie) taal (waarin ek net so goed wil kan praat om myself suiwer uit te kan druk, nie net met die volstrekte allernodigste minimum woordeskat om oor die weg te kom nie, maar as 'n alternatiewe taal wat ek soos 'n swaard reg en met presisie kan gebruik.  Hoekom moet ek my net tot Engels beperk?  Ek voel hier geensins in my Engelse woordgebruik gestrem nie.  Die Aussies mag dalk Engels praat, maar hulle kan dit verseker nie spel nie...ek is bereid om enige tyd die mense wat saam met my Engels Tweede taal in Matriek by Juffrou Buchner gehad het teen die deursnee Aussie in 'n opstel skryf kompetisie te plaas...en hulle sal met die meeste spelfoute wen!  Ons het ook "Merchant of Venice" en "Romeo and Juliet" van oom Wikkelspies gehad. Hulle spreek nie eens al die Engelse lettergrepe uit nie - hoe kan jy dan vir hulle sê daar pas ekstra letter in sommige woorde in.  Ons Afrikaanses kan trots wees op ons Engels.  Ek help gereel my baas reg as hy "Longtitude" of "Longitiude" spel in plaas van "Longitude" of "Maintance" in plaas van "Maintenance".  En hy is 'n gebore Aussie.

Nou hoekom dink en dan nou so oor al hierdie goeters?  Sommer.  Omdat ons Vrydagaand so 'n lekker tyd gehad het by Kurt Darren se optrede hier in Castle Hill se RSL klub.  Kurt en Arno Jordaan het vir ons klomp uitgewekenes kom kuier op besoek aan springhaasland.  Die byeenkoms het heel stemmig begin, met almal wat lyk of hulle 'n tipiese sangvertoning kom bywoon, maar op die ou einde was bykans die hele verhoog vol jongmense en ouer mense wat saam met Loslappie gedans het.  Sommige het selfs op die stoele gestaan en dans. Heelwat van ons het ons vrouens gegryp en agter en voor in die RSL se saal ge-sokkiejol en geskoffel.  Toe besef ek net.  Daar is seker baie mense van Suid Amerika en Spanje wat net so sou voel as daar 'n Spanjaard of Portugese sanger hier sa kom sing.  Hulle sal onbevange saam dans! Daar is net iets in die Afrikaanse kultuur wat ons anders maak.  Ons is 'n raserige spul, vol lewenslus.  Die Aussies het hier maar so 'n tweedehandse disco-kultuur wat van die weste oorgewaai het as hul idee van plesier aanvaar.  Hoeveel ryker is ons nie!

Kyk bietjie na hierdie (ek moet erken bra swak kwaliteit) video van Kurt Darren en die klomp op die verhoog.

Ek het ook so 'n uittreksel van Arno Jordaan se "Daar is Engele" liedjie afgeneem.

Nou wonder ek mos net hoekom kan ons nie ook Afrikaanse sangers hier voortbring nie....miskien omdat hulle nie gaan dink dat hulle beroemd kan word in Afrikaans in Australië nie.  Vir die res van die wêreld lyk Engelse Aussie kunstenaars maar net soos mini VSA "lookalikes" amper soos wat mens baie Elvis nabootsers kry. Die Aussies se kultuur lê nie in hul taal nie.  Maar ons (en baie ander nasionaliteite in Australië se kultuur wel).  Dit maak ons uniek.  Net soos wat die Franse baie romanties klink as hul Engels praat of die Italianers se taal die wese van Klassieke liedjies verteenwoordig, hoekom kan Afrikaans nie ook so iets aan die Engelssprekende mense bied nie. Net soos wat Spaanse danse, Italiaanse operasangers, Franse romantici, of selfs Turkse "belly dancing" iets geword het vir die wêreld om te waardeer en te bewonder, so is daar verseker iets van ons warmte wat ons aan hulle kan bied.

Iets soos Blackie Swart se musiek of die Klipwerf Orkes se boeremusiek.

Ons wonder soms of ons die regte besluit geneem het om alles so weg te gooi... Maar het die vele voorsate wat na Suid Afrika getrek het eeue gelede nie maar ook so gevoel nie?  Ek dink terug aan die dae wat ons altyd op staproetes saam met vriende om die kampvuur gesit het en dwarsdeur die nag Afrikaanse liedjies gesit en sing het nie. Jaco, IP, Brenlie en Hennie, Lizelle en die res...ons onthou daardie dae.
Maar 'n mens kan nie meel maal met water wat reeds onderdeur die brug is nie.

Onhou julle nog die liedjies wat ons gesing het...hierdie musiek van Jacques de Coning

Ons vakansie aan die noordkus van NSW by Woolgoolga naby Coffs Harbour

Ons vakansie aan die noordkus van NSW by Woolgoolga naby Coffs Harbour (blog skakel)

Dit is die middel van die winter in Sydney.  Buite val die reën en mens kan nie juis baie doen in die buitelug nie.  Ons het nou net lekker kaneelpannekoek geëet met botterkaramelsous wat ek self aanmekaargeslaan het.  Net gisteraand het ons teruggekom van 'n heerlike week-lange vakansiebreuk aan die noordkus van New South Wales.  Loukie (ons hond) kon nie saamkom nie en het by vriende van ons gebly hierdie week. Ons het vanoggend bietjie by Fagan Park met hom gaan stap, maar dit het later sagkens begin reën en dit het my laat dink aan die lekker pannekoek (Crepe) met Butterscotch sous wat ek by die Butter Factory in Bellingen geëet het.

Op hierdie soet noot...ons het vir die middel winter vakansie afgesuiker na Woolgoolga.  Dit is 'n piepklein dorpie net noord van Coffs Harbour.  Ons het daar vakansie akkommodasie gehuur wat soos in REG op die see uitgekyk het. Woolgoolga het 'n pragtige strand met ongerepte natuurskoon langs die kus af.  Dolfyne en walvisse baljaar in die silwer see en die son glinster op die golwe tot in die verte.  Die melkweg skitter in die nag want mens is letterlik 'n halwe duisend kilometer weg van Sydney in die suide en amper net soveel vanaf Brisbane in die noorde.  Aan die oostekant strek die stille see so ver as wat jou oog kan sien met die Solitary Eilande op die horison.  Na die weste is lowergroen grasvelde, piesangplantasies en berge met subtropiese reënwoude.

Die see se temperatuur was 'n heel gemaklike 19 grade en ons het saam met die kinders (darem bygesê met 'n wetsuit) in die branders baljaar. Ons het hierdie week darem ook bietjie gesnorkel, maar as gevolg van die bewolkte weer en winderigheid langs die see was die water maar troebel.  Maar ons het nou nie juis toegelaat dat dit ons afskrik nie.  Ons het ook ons vier fietse op die fiets-rak saamgeneem.  Ons familie kuiergas het vir hom 'n bergfiets gehuur by Woodseys Wheels.   Daar is dwarsdeur die dorpie en langs die lagoon en die see 'n heerlike fietspaadjie wat oor die rivier met houtbruggies verbind is.  Dit is 'n heerlike aktiwiteit om saam met 'n mens se familie te doen op vakansie.  Ons het langs die kus ook by 'n hele paar strande ingeloer soos: by Emerald Beach, Moonie Beach, Port Macquarie, Anna Bay en Nelson Bay by Port Stephens naby Newcastle.  Heelwat van hierdie strande is binne in natuurreservate waar die kangaroes in hul natuurlike omgewing vry rondloop...ook sommer tussen die erwe.  Die Moonie Strand reservaat by Emerald Beach is so 'n voorbeeld.  Daar is pragtige kranse langs die see wat men nogal aan fotos van Skotland of Ierland laat dink.

Eendag het ons die binneland verken en toe met die pas teen die berge op gery tot by Dorrigo Nasionale park waar ons deur die reënwoude gestap het en die panoramiese uitsigte bewonder het vanaf die Skywalk by Dorrigo (wat so terloops, heeltemal gratis is).  By een van die klein dorpies, het ons ingeloer by die Old Butter Factory, waar ons oggend-tee (morning tea) genuttig het.  Daar is ook 'n kunsgalery en 'n plek wat allerhande snuisterye en gedoentes van leer verkwansel.  Ons ry baiemaal ver uit ons pad uit "op ekspedisie", sommer net om nuwe plekke te ontdek...want die eindpunt is nooit die bestemming nie: op vakansie is die reis na jou bestemming die belangrikste, en nie hoe gou jy daar kom nie. 

Elke aand by die woonstel het ons saam gekuier, op die strand gaan stap of sommer net saam met die kinders op die fietse gery.  My seun was veral in sy noppies omdat ons in die aande tot laat gesit en Monopoly speel het.  Nou wil hy het heeltyd Monopoly speel.

Ons het dit baie geniet.  Oppad terug het ons besluit om 'n draai te ry en Fisherman's Bay en Anna Bay net noord van Newcastle te gaan besoek.  Dis 'n pragtige omgewing...en ook so naby aan Sydney.  Ons het die sonsondergang daar bewonder en toe teruggekeer huis toe.   Daar was 'n walvis en 'n hele skool dolfyne wat daar in die branders baljaar het. 

Ek het vir julle ons fotos opgelaai.  Julle kan dit hieronder kyk of by die web albums.



By Emerald Beach het ek die volgende verliefde paartjie afgeneem.

Sydney in die aand

Die afgelope 2 weke of so het ons so 'n paar keer in die stad 'n draai gaan maak en ek het weer bietjie fotos van Sydney teen skemer en ook in die aand geneem.

Die 12de Junie is ons met die 621 Hills bus stad toe gewees. Die bus stop so om en by 20 minute na elke uur op 'n Saterdag hier by die Oakhill Shops en gaan laai jou dan naby die Queen Victoria Gebou in die stad af. Ons het na die Sydney Vivid vertoning in die stad gaan kyk. Dis nou wanneer hulle Macquarie straat in 'n skouspel van kleur verander deur digitale projektors op die geboue te rig. Ons het toe tot by die Sydney Operahuis gestap en weer laat die aand die 620X bus by presies hierdie plek gekry in Clarence St, net na King St. Dis nogal moeilik om die bus in die aand te kry indien jy nie presies weet waar dit weer verbyry nie. Hierdie bus loop not na middernag. Julle kan ook die 621/620X se tydtable by CDCBus se website kry hier.

Hier is 'n paar baie mooi aand fotos naby Macquarie st.



Gister het ons na die sonsondergang by North Head in die Sydney Harbour Nasionale Park gaan kyk. Mens sien die stad baie mooi van daar af.

Hoera vir Jessica

Saam met derduisende Aussies het ons ook hierdie naweek met bewondering gekyk na die dapper Jessica Watson wat voor haar sewentiende verjaarsdag (wat op Dinsdag aanbreek) die solo om-die-wêreld vaart, vroualleen en sonder om by land aan te doen, suksesvol voltooi het.  Daar was derduisende mense in Sydney hawe wat haar ingewag het. 

Jessica Watson se webtuiste

Hier is 2 videos van haar op YouTube:

Fietsrit langs die see - van Clovelly tot by Bondi

Ons het vanoggend besluit om iets spesiaals toe doen vir Moedersdag en het besluit om die fietse op die fietsrak van die kar te laai en af te sit na Clovelly strand.  Ons het besluit om van daar af al langs die see op die fietspaadjies te ry tot by Bondi strand.  Hierdie roete is deel van GPS 'n fietsroete waarop ek afgekom het op die Internet.  Ek het die koordinate na my polshorlosie GPS afgelaai en vrou en kinders het besluit dat ons die roete langs die see vandag met die fietse gaan aanpak.  Dit is sowat 6 km vanaf Clovelly tot by Bondi en dan weer 6 km terug.  Ons en die kinders het dit baie geniet.  Hier is so 'n paar fotos wat ek langs die roete afgeneem het.

Onder is die rotse naby Clovelly Baai oppad na Bronte.

Dit wat julle in die agtergrond sien is 'n tamaai begraafplaas regs langs die see...my vrou se oupa het altyd gesê hy wil tog nie so naby aandie see begrawe word sodat sy "juices" met die ander mense se "juices" kan meng nie...

Derduisende grafte...

Grafte vanaf toentertyd tot so onlangs as 'n paar jaar gelede.

Maar die see is natuurlik pragtig waar dit hier op die rotse breek.

 

Hierdie graf van 'n tannie wat in 1996 dood is op 'n ouderdom van amper 89 het vandag, op moedersdag, 'n bossie blomme op gehad...darem nog nie vergete nie, al was dit nog haar verjaarsdag, nog haar sterfdag.

Sommige mense is grênd...en kry vir hulle sommer 'n permanente huisie hier by die see...vir hulle hele familie.

 

 

Oppad met die afdraande na Bronte Baai.

 

 

 

 

Bronte baai het die heerlikste groen grasperke waarop die mense hierdie Sondag die dag deurgebring het saam met familie en vriende.

 

 

Die volgende foto is geneem by Tamarama strand, die volgende strand na Bronte.  Dit is 'n heerlike weggesteekte strandjie met die witste skoon sand.  Daar was Volleyball nette opgeslaan en die mense het Strand Volleyball gespeel.

 

 

'n Pragtige strand, maar niemand het geswem nie, daar was net 'n paar branderplank ryers in die see - ook geen rooi en geel vlae nie.

 

Tamarama klink eerder soos 'n naam wat in Nieu Zealand tuishoort...defnitief nie tussen Bronte en Bondi nie!

Die volgende fotos is by Hunter Park net langs Bondi geneem...

'n Baie mooi foto van Bondi strand met baie mense op die strand.

Hier het ons bietjie Switserse roomys geëet en na die see en mense gekyk.

Oppad terug met die glim van die sonsondergang wat weerkaats teen die wolke.

Toe ons daar by Bondi op die fietse gery het, was daar 'n baie talentvolle Graffiti kunstenaar wat met "Airbrush" teen die Bondi Graffiti muur skilderye gemaak het

Ons het ook so 'n rukkie die skaatsplankryers by Bondi se eie "skate-park" gesit en gadeslaan...

View Larger Map

Die mense op my pad : Deel 2

Terwyl ek nou hierdie naweek so bietjie meer tyd het om te blog, dink ek, moet ek julle verder vertel van die mense wat ek elke dag van my lewe oppad werk toe en terug huis toe raakloop. 

Soms is die treine ook maar vir onverklaarbare redes stampvol...dit gee die term: "Die verkeer is druk op die trein", 'n heel ander betekenis. Dieselfde mense wat so 'n onsigbare veilige area tussen hulself en ander hou, word daardie oggende genoodsaak om hul liefde vir hul medemens tot op 'n hoër vlak te neem wanneer ons almal styf teen mekaar ge-"squeeze" word soos sardientjies.  Teen die tyd wat my trein dan by Eastwoord of West Ryde uitkom mis 'n hele paar mense hul trein...nie omdat hulle laat is vir die trein nie, maar omdat die mense wat dan alreeds in die trein is nie snoesiger onder mekaar se arms kan inwurm om vir hulle ook plek te maak nie...die trein se deure sluit dan mooitjies net weer sonder dat enige nuwe passasiers kon opklim.  Ons glimlag dan maar net vir mekaar en aanvaar dat dit die uitsondering en nie die reël is nie.  Teen die tyd dat ek by die stasie kom wat ek moet afklim, dan kanaliseer ek die inkomende mense verby my sodat ek in die teenoorgestelde stroom weer kan uitkom by die deur soos wat die menselywe verby my glip.  Nodeloos om te sê...die mense op die trein leer ken mekaar soms van baie naby.  Ek het ook al baiemaal op die trein geklim waar daar heelwat oop sitplekke is en waar ek dan die enigste een is wat by my stasie afklim....ek vermoed al die ander passasiers was dan op die vorige trein.

Toe ek nou die dag op die stasie by Epping staan en wag om oor te klim op die tweede trein besef ek weereens hoe bekend mense kan lyk - met goeie rede.  Week in en week uit staan mens mos maar op dieselfde plek en wag.  Dan, wanneer die vlag-man in sy oranje kleur uniform verbykom knik ek mos maar beleefd.  Later van tyd, wanneer jy sien dat dit 'n vriendelike vlag-man kan wees, waag jy 'n glimlag of 'n kopknik.  En hy knik terug.  Na weke of so wat hy jou dan elke oggend op dieselfde plek hom sien groet, dink ek begin jy al so 'n bekende gesig vir die ou raak, hy verwag later die groet en groet terug.  Jy word dan soos 'n "regular" vir hom.  Later waag jy 'n aanmerking oor hoe besig die treine is of jy glimlag net en begin 'n geselsie aanknoop.  Mense sien mos nie altyd die vlag-man raak nie, hy is dan deel van die stasie?!  Die spesifieke vlag-man by Epping stasie het egter vir my vreeslik bekend gelyk....so amper asof ek hom behoort te ken. Hy het 'n donker gelaatskleur en ek het aan sy gesig gewonder of hy nie van Maleisië af kom nie. Nie lank nadat ek met hom begin praatjies aanknoop het nie, lei hy toe af dat ek van Suid Afrika af moet wees (Wonder hoe?).  En met die' besef kom ek toe agter dat hy van dieslefde kontinent as ek kom.  Hy vertel my dat hy al so 25 jaar gelede Sydney toe gekom het van Zimbabwe af.  Hy werk al jare op die stasies.  Hy sê vir my ek moet sien hoe besig dit soms op Town Hall stasie kan wees want hy het baie jare daar ook gewerk.  Sy pa bly nou nog daar in Zim en hy gaan kuier so af en toe.  Sy naam is Ian.  Hy sê hy het gedink ek moet van Suid Afrika af wees.  Ek moes seker geweet het dat iemand wat my naam: "Heinrich" so goed kan uitspreek van onse mense moet wees.  Nou as ek hom sien noem hy my op die naam en ek groet die vlagman op Epping stasie weer op sy naam, want nou is ons nie meer vreemdes nie. 

Een ou wat nou al bykans 3 jaar lank elke dag saam met my die trein tot in West Ryde haal is Stephen.  Hy is 'n jong ongetroude programmeerder wat by Koorong werk.  Kooring is 'n Christelike Boekwinkel met takke regoor die land.  Hy is 'n stillerige ou met donker krulhare.  Beide van ons moet op Epping stasie oorklim op 'n ander trein.  Ons vra mekaar gereëld hoe gaan dit.  Hy is ook in Thornleigh Baptist en help met die lering van die jong kinders daar op Sondae.  Oor die afgelope paar jaar het ons mekaar al goed leer ken.  Hy is ook 'n vrywilliger by die NSW Rural Fire Service.  Ek en my seun het eenkeer by hul brandweerstasie in Westleigh gaan inloer soos ek in 'n vorige blog van vertel het. 
Hy vertel my gereëld hoe hulle "fire-drills" doen.  Nou onlangs met die baie reën moes hulle baie mense se huise se kelders en motorhuise help leegpomp of bome gaan verwyser wat afgeval het.

Nog 'n vrou wat ek baiemaal raakloop by die stasie in West Ryde is Julie.  Sy is 'n kort Koreaanse vrou met dimpels as sy glimlag.  Soos my gewoonte is glimlag ek mos maar vir mense wat met my oogkontak maak en groet beleefd in eg Afrikaanse tradisie.  Na 'n hele paar maande van hierdie gegroetery vra ek haar eendag of sy daar naby werk.  Sy vertel my toe dat sy sommige dae van die week daar by 'n donkterspraktyk uithelp.  Interessant genoeg hoor ek toe dat sy ook in Castle Hill bly en toevallig net 'n paar huise van ons af.  Haar kinders was ook in dieselfde skool as my kinders.  Sy groet nou nog altyd baie vriendelik.  Ek onthou haar naam en noem haar op die naam as ek haar groet.  Sy kan bykans nie eens Engels praat nie en ek dink dit sou haar normaalweg afskrik om sommer met enigiemand te gesels, maar ek is mos eiewys en anners...

Tussen die stasie en sy kafee staan die taxibestuurders teen hul taxis en gesels met mekaar.  Hulle laai mense op daar by die stasie.  Dis baie interessant dat daar so baie midde oosterse mense is wat taxi bestuur - die een groot rede is omdat hulle ambagte en professionele werke moes afterlaat om hier te kom taxi bestuur omdat hulle nie so goed Engels magtig is nie. Nog 'n stereotipe wat mens baie in Australië sien.

Ek steek die pad oor en teen hierdie tyd kom daar (indien my trein op tyd was) gewoonlik 'n spierwit Sjnese vrou verbygestap in die teenoorgestelde rigting.  Haar man laai haar altyd by West Ryde Marketplace (net so 'n honderd meter verder af) en dan stap sy stasie toe.  Sy het altyd wit handskoene aan met 'n ronde punthoed op.  Ek dink sy moet 'n baie sensitiewe vel hê wat maak dat sy nie te veel son kan kry nie want haar gesig is altyd spierwit ge-"paint" en haar kop altyd bedek.

Op die hoek is 'n straatkafee.  Ek koop soms daar vir my twee sappige bloedrooi appels vir teetyd.  Ek kan sien die eienaar is baie trots op die feit dat sy groente en vrugte baie vars is.  Hy pak dit elke oggend netjies en sorgvuldig op die rakke uit.  Ek sien hom elke dag as ek daar verbystap. 

Meeste van die tyd stap ek egter deur West Ryde Marketplace om vir my middagete te koop en 'n koffie te drink.  Die man met die draagbare stofsuier op sy rug is teen hierdie tyd al besig om die teëls skoon te suig, maar hy is meestal maar stroef.

By die winkel se ingang is 'n slaghuis waar die Mrs. Balls Blatjan, Ouma Beskuit en Cross & Blackwell Majonnaise oral op die toonbanke rondstaan saam met Ina Paarman se souse.  Daar hang ook biltong oral aan hakies rond.  Ek skat hulle het seker een of ander Suif Afrikaanse kontakte of hulle hou eenvoudig van ons souse.  Die mense agter die toonbank is al van vroeg af besig om die vleise in die vertoonglas uit te pak.

Hierna stap ek gewoonlik in Woolies in om middagete te koop.  Soms koop ek van die lekker geblikte Heinz sop, soms koop ek 'n slaai of blikkies vis of iets, 'n yogurt en 'n Royal Gala appel of twee.  By die betaalpunt hoef mens gelukkig nie in rye te staan nie, jy "swipe" dit sommer self oor die laser by die "self-checkout" punt.  Dis mos hier waar ek vir Jenny ontmoet het.  Ek weer nie of julle al die sepie "Home and Away" gekyk het nie, maar sy laat my geweldig dink aan Irene (die vrou met die rooikop wat by die Diner werk).  Sy is 'n ouerige vrou met kort donker swart hare.  Ek sien haar bykans elke dag daar en groet vriendelik met 'n glimlag en sy groet terug.  Sy hou toesig by die selfhelp-betaalpunte en help mense as hul vashaak.  Na 'n paar weke van sien begin sy my toe met "Have a good day...Luv" groet, en sy laat my voel asof ek haar familie is want sy wil weet hoe dit gaan.  Ek sê toe ek weet nie eens wat is haar naam nie alhoewel ek haar elke dag sien - en voel of ek haar al lankal moet ken.  Sy sê toe haar naam is Jenny...haar man is al 5 jaar gelede oorlede en sy bly nou alleen hier in Sydney nadat sy baie lank in die Central Coast in 'n klein voorstad Blacksmith daar naby "The Entrance" gebly het.  Haar kinders is al almal uit die huis uit (omtrent so oud soos ek).  Sy sê sy het 'n seun in Amerika, en nog 'n seun en twee dogters in die Central Coast.  Daardie oggend vertel sy my ook baie trots en met 'n glinster in haar oë dat sy die naweek haar vier kleinkinders ge-"babysit" het en dit baie lekker was.  Ek vertel haar ook van my eie familie.  Sy groet my nou altyd vriendelik as ek by die betaalpunt is en vra hoe dit met my familie gaan.  Ons gesels dan so 'n kort versie oor wat ek of sy die naweek gedoen het en dan heet sy my 'n lekker dag toe met: "Have a good day Luv".

Hierna koop ek gewoonlik vir my 'n lekker ou koffietjie by die Gloria Jeans koffie-"shop" in die winkelsentrum op die hoek.  Ek hoe nie eens meer te sê wat ek soek nie, ek vra net "The usual" en hulle weet dit beteken 'n Large Irish Nut Creme koffie.  Die bestuurder van die koffieshop se naam is 'n Aussie met 'n baie sterk Australiaanse aksent genaamd Darryl.  Hy is 'n effens stil ou van, ek skat so 45 jaar oud.  Sy seun werk ook soms in die winkel in die oggende.  Hy gee soms Barista koffiemaak lesings by die TAFE college en dan kry ek hom by die stasie oppad in stad toe as ek van die trein afklim.  Soms kry ek hom waar hy by die treinstasie se trappe afkom as ek opgaan.  By die koffiewinkel hoor hy gereëld van my snorkel en kamp ekspedisies.  Hy spreek my naam nou al goed uit. Ek vertel hom van al die Wobbegongs en  Electric Rays wat ek op my avonture teëgekom het.  Hy is altyd bekommerd dat ek nie deur 'n haai gebyt moet word nie. Hy maak soms grappies en wil weet of ek nogsteeds vir die Blou Bulle skree.  Ek sê natuurlik, ek het mos daar grootgeword en vertel hom van Pretoria.  Soms wil hy weet of ek nie na die sokkerwêreldbeker gaan kyk nie.  Jy sien hom behendig die koffiemeulens dryf en die geure ingooi.  Soms drink ek nie koffie nie en stap net verby, maar groet altyd vir Darryl deur net my hand op te lig as ek daar verbystap...en hy wuif terug, amper soos 'n saluut in die weermag. 
Die ander vrou wat by die koffieshop werk is Estelle.  'n Korterige krulkopvrou met 'n sagte rustige stem.  Sy wil altyd weet hoe gaan dit nog met my vrou en kinders, geniet hulle darem nog die skool.  Ek vertel haar byvoorbeeld as ek en die kinders gaan ysskaats het of die naweek weer by een of ander park of piekniekplek was.  Sy volg belangstellend en vertel weer wat hulle gedoen het.  Sy vra graag uit oor Suid Afrika.  Soms vra sy hoe dit gaan by my werk en ek moet soms sê dit gaan maar dol.  Nog 'n meisie waat daar werk is Mia, 'n klein en kort vroutjie met donker hare.  Sy praat nie baie nie, glimlag net skaam.
Soms, wanneer ek die vroeër trein gehaal het, gaan sit ek en drink eers my koffie rustig klaar en lees een van die koerante wat daar rondlê.  As ek klaar is staan ek op en groet vir Darryl hulle.  "See you next time", se hy.

Daarna stap ek verby die West Ryde Hotel.  Daar is 'n ou Oom wat byna elke oggend met die "blower" die blare en stof op die sypaadjie voor die hotel wegblaas, die vensters skoonmaak en die deure oopsluit.  Wanneer ek aangestap kom, sit hy eers sy masjien af en wag dat ek verbygestap het.  Gewoonlik maak hy nie oogkontak nie/ Nou het ek hom al begin groet.  Na baie maande glimlag hy nou en groet terug.  Eendag sal ek nog sy storie hoor.

Nog iemand wat ek gereeld gesien het was die vrou by die Anatolian straatkafee in Victoria road, waarvan ek al 'n vorige keer geskryf het. Sy weet ook dat die Ryde Burger my "the regular" is.  Dit is 'n familiebesigheid en hulle maak die lekkerste hamburgers.

Ek besef nou dat daar so baie mense is wat ek nooit sou ontmoet as ek nie met die bus en die trein werktoe gery het nie...